ดีไซน์เนอร์สุดเปรี้ยวกับมาเฟียสุดหล่อ
by : {KaTa}
part 2
โทดทีนะ....ชั้นไม่มีอารมณ์จะคุย...แค่นี้นะเสียงของปลายสายพูดด้วยความหงุดหงิดเป็นที่สุด และตัดสายไปอย่างไร้เยื่อใย
อะ...อ้าว...ร่างบางตาโตเกิดอาการงงอย่างแรงพร้อมหยิบโทรศัพท์คู่ใจมามองอย่างงงๆ
โธ่...ไอเต่า...ไอเรานะอุตส่าห์หานายแบบได้แล้วเชียว...ชิชะ...ไอเต่าน้อยยามะพีเดินบ่นไปตลอดทาง
K*a*T*a* K*a*T*a* K*a*T*a* K*a*T*a* K*a*T*a* K*a*T*a*
เช้าวันต่อมา ณ มหาวิทยาลัย xxx เสียงโหวกเหวกโวยวายกันมากมาย แต่มีเด็กหนุ่มหน้าสวยสองคนที่กำลังใช้ความคิดอย่างเมามัน
หึ้ยๆๆ...ทำไงดี...อีกไม่กี่อาทิตย์ก็จะถึงกำหนดส่งแล้ว....ม่ายยยยร่างบางกระวนกระวายอย่างหนัก
สมน้ำหน้ายามะพีนั่งเท้าคางแล้วยิ้มอย่างสะใจ
อะไรพี...ทำไม...มีไร...มีปัญหาเหรอ...มามา...กลางสนามเลยม๊ะ...มาๆร่างบางส่งซิก(แน็ล)ให้เพื่อนตาโต...แล้วอยู่ในถ้าเตรียมพร้อมเต็มสปีด
แน่จริงก็มาสิมะพีเลื่อยลงไปนอนบนโต๊ะอีกครั้ง...ไม่นอนเปล่าๆ...มียักคิ้วให้อีก...มันจะท้าทายเต่าน้อยไปมั้ย...ทันใดนั้นเสียงของนรกก็ดังขึ้น...ไม่ใช่จากที่ไหน...จากคนหน้าประตูห้องนั่นแหละ
คาเมะส่งสายตาอาฆาตแค้นให้ร่างที่เลื่อยเป็นงู(โอ้ว....ปลาทองแปลงร่าง)....
ปี้ดดดดดดดดดด....ปิ้ง!!!...ตึง...ตึ่ง...ตึ๊ง...ตึ้ง...ท่านผู้อ่านฟิคโปรดทราบ...ขณะนี้นางเอกของเรื่องกำลังเดือดได้ที่...พร้อมที่จะต้มไข่แล้วค่ะ...ตุ่ง...ตุง...ตุง...ตุ่ง...
พีจัง...นายตายยยยยยยยย....อ้ากกกกกกกกกร่างบางวิ่งมาด้วยความเร็วสู.ด้วยความเร็ว 1000 กม./ชม.(โห่~คนเหรอเนี้ย)
งับเสียงรัยอะ...หอมรัยอะ...ไม่ใช่และ
โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยปลาทองตัวโตใช้ครีบอันบอบบาง(ตรงไหนอะ)ตบกระดองเต้าทันทีทันใด
เจ็บน้าาาาาเต่าน้อยแหกปากลั่น...ทั้งสองยังคงนัวเนียกันต่อไป (อะแน่!!!!...เพื่อนกันๆ)
ปังงงงงงงงงงงง!!(ย่า...55+)
เฮ้ย!!!เงียบๆหน่อยได้มั้ย...คนจะนอน...แหกปากกันอยู่ได้...แมร้ง!!!เสียงหาดคอร์คำรามขึ้นที่หน้าประตูห้อง...จึงทำให้เสียงปี้ดป้าดของหนุ่มน้อยดับลง(ถ่านหมด)...แล้วทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบสงัด
ไออ้วน!!!
ซุปเปอร์แมน!!!สองเสียงประสานขึ้นทันที...ทำให้ร่างสูงที่สลึมสลือเบิกตาโตขึ้นอย่างตกใจ
เฮ้ย!!!~ยังกุ้งแห้งจินที่ยืนชี้หน้าคู่กรณีเมื่อวาน...สองสายตาต่างส่งสายฟ้าแรงสูงใส่กัน...เปี้ยๆๆ
(ว้าว...โปเกมอน)การกระทำของทั้งคู่ทำให้ปลาทองตัวโตต้องหันไปหันมา...มองเต่าที....มองซุปเปอร์แมนที
ไออ้วน...นายมาที่นี่ได้ไงร่างบางกระชากเสียงใส่จิน
ที่นี่มันที่ของเธอรึไง...แล้วทำไมชั้นจามาที่นี่ไม่ได้จินพูดพร้อมทำหน้ากวน(พระบาทา)ใส่
นายไม่มีสิทธิ...นี่มันห้องของชั้นคาเมะชี้ลงพื้น...ชั้นไม่ยอมหรอก...ไอหมูอ้วนบ้า...ชิชิ
ไหนห้องนาย...หน้าประตูไม่เห็นมีชื่อนายเลย...ไหนๆจินยังคงเถียงต่อไป...ทั้งสองเริ่มการยิงระเบิดใส่กันอย่างร้อนแรง
!!*@++*/(#@%^7+\!!ทั้งสองฝ่ายไม่มีใครยอมใครทั้งนั้น...เอ้า...สู้ตอไปเพื่อนยาก
จิน...นายมาทำอะไรที่นี่ชายแปลกหน้าถามขึ้น...ทำให้สายตาของยามะพีเปลี่ยนทิศทางมองคนที่มาใหม่...โห่~เรียบร้อยจัง...ใส่แว่นด้วย...จมูกก็โต้โต...โห่~พี่โน้ตอุดมนี่เอง...โดนใจปลาทองจัง
(ขอโทษสำหรับแฟนๆพี่ยูนะค่ะ)ชายแปลกหน้ารีบเดินเข้ามาหาจินอย่างรวดเร็ว...ทำให้คาเมะที่กำลังจะยิงปืนใหญ่มองอย่างไม่สบอารมณ์
นี่...ไอแว่นจมูกโต...จะทำอะไรเต่ามีเคือง...อย่างงี้เต่าเคือง...คำพูดของคาเมะทำให้จินหันควับใส่ร่างบาง...สายตาของจินบ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างมาก
เห้ย!!!อย่ามาพูดอย่างงี้นะเว้ย!!!จินพุ่งเหมือนผีพุ่งใต้หาร่างบางด้วยความเร็วสูง(แล้วเมะจะแบนมั้ย)
จินไม่เอาหน่าพี่โน้ตอุดมผู้เรียบร้อยรีบกระชากหางหมูไว้
อ้อ!!!....นี่นายจะเล่นพักเล่นพวกใช่มั้ย...ได้...พี...พีจังร่างบางเริ่มเรียกหาพวก...ที่นั่งฟังนานแล้ว...รีบๆมาสิไอปลาทองบ้า...ร่างบางตาโตลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินเข้ามาใกล้เต่าน้อยที่ตอนนี้หัวค่อยๆหดลงๆเรื่อยๆ...คาเมะเห็นก็ดีใจ...เย้!!!...ไม่กลัวแล้วโว้ย...มีพวกๆ...ไอหมูบ้า...ชิๆ
พอ....เลิกได้แล้วปลาทองทำหน้าตาย...แต่คาเมะนี่สิกำลังดีใจสุดขีดที่พีเริ่มช่วย
เอ้า...เอาไปใส่ซะยามะพีส่งเสือสีดำที่ออกแบบอย่าดูดีมีสไตย์ให้ร่างสูง...ทำให้ทุกๆคนเกิดอาการ...งง...และ...งง
ยังจะไม่ไปอีก...ถ้าชั้นนับ 1 3 เมื่อไหร่นายเสร็จแน่เสียงอันประกาสิทธิ์ดังขึ้น...ทำให้จินเกิดอาการเหรอหรา...ออกแนวเบรอๆซะด้วยซ้ำแล้วเฮียเค้าก็เดินไปตามที่ร่างบางตาโตบอก(เฮ้ย!!!...จินไอโง่...เก่งมาตั้งนาน...แถมเป็นมาเฟียนะรู้สึก...เห่อ)
นายทำอะไรหนะพีจัง...นี่มันชุดของพวกเรานะร่างบางแหกปากโวยวายใส่เพื่อนตาโต
เถอะน่า...เดี๋ยวก็รู้สิ้นสุดคำพูด จินก็เดินมาพร้อมกับเสื้อที่เค้าพึ่งไล่ให้ไปใส่เมื่อกี้...พียิ้มอย่างเจ้าเล่ห์...ฮุฮุ...แต่คาเมะนี่สิ....อึ้ง....หล่อ...เท่ห์...โดน...โดนมากกกกกกกก....กรี้ดดดดดดดดดดด (ต้าย...เต่ากรี้ดด้วย)
เป็นไงหละยามะพียิ้มให้กับร่างบาง....555+...มีอึ้งอะสิเอาเต่าน้อย
พระเจ้า...ชั้นเกิดมาเพื่อสิ่งนี้...เท่ห์อะพี~ร่างบางกระซิบเบาๆอย่างเพ้อๆให้เพื่อนซี้...เท่านั้นแหละ...ปลาทองหัวเราะไม่เลิก...สะใจ...ไปไงหละ...คนอย่างยามะพีไม่ต่ต่ำอยู่แล้ว...ปลาทองเก่ง...555+
บอกแล้วซุปเปอร์แมนของชั้นหล่อ...ฮิฮิร่างบางตาโตพูดอย่างภาคภูมิใจ
เอ่อ...คือ...พวกคุณทั้งสองคนจะเอาจินเป็นแบบให้เหรอ?พี่โน้ตอุดมของพีพูดด้วยความสุภาพ(โทษด้วยพี่ยู...ผิดไปแล้ว)เมื่อมีเสียงของเพื่อนจินตะวัดตามองหน้ายูทันที
เรื่องอะไรชั้นจะต้องแต่งจินเถียงทันควัน(เหม็นอะ...มีควันด้วย)เสียงๆนี้ทำให้คาเมะกลับมาเข้าร่างแม่เต่าร้ายอีกครั้ง
ทำไม...ชุดของพวกชั้นมันไม่ดีตรงไหนร่างบางยืนท้าเอวเถียงกลับไป
ก็เพราะเธอออกแบบนี่แหละถึงไม่สวยจินยังคงกัดอย่างเจ็บ...ต้องชนะ...คนอย่างอาคานิชิไม่มีวันแพ้เด็จขาด(แน่ใจนะจิน)
ชั้นไม่ได้ออกแบบคนเดียวซะหน่อย...ชั้นออกแบบแต่เสื้อ...งั้นนายก็ว่าพีจังด้วยสิ...พีจังเอามันเลย...ไออ้วนนี่มันด่าพีจังอะ...เอามันเลยพีคาเมะยุยงเพื่อนที่ยืนอยู่ข้างๆอย่างเมามัน...แกเสร็จแน่...ไออ้วน...555+
อ้อ!!!...ไม่น่าทำไมกางเกงถึงสวย เพราะ เพื่อนของนายออกแบบนี่เอง...สวยเนอะยู...ดูดิ...เหมาะกับคนหล่อๆอย่างชั้นเนอะ(โห่...หลงไปป่าวจะ) จินจับกางเกงให้เพื่อนรักดู...เมะที่มองการกระทำทุกๆอย่างที่เกิดขึ้น...เริ่มเดือดพล่าน...ปุดๆๆ
อี้!!...ไอคนหลงตัวเอง...ไม่เห็นจะหล่อเลย...ที่หล่อหนะเพราะชุดของชั้นต่างหากคาเมะชี้หน้าด่าคนตรงหน้า...Lady & Gentelman Boy & Gils นี่คือการแข่งขันชิงแชมป์โลก ฝ่ายแดง คาเมนาชิ คาซึยะ วิ้ว~สนับสนุนโดย ผงวิเศษตาร่มชูชีพ ฝ่ายน้ำเงิน อาคานิชิ จินนนนนน วู้ว~.สนับสนุนโดย เฮียคิ ร้านขายหมูหน้าปากซอย....It Show Time.ปัง!!!!
...*/....#$%@***$%@*@#\+)&^%^#$... ในระหว่างที่ทั้งสองยังคงต่อยกันด้วยคำพูดอย่างดุเด็ดเผ็ดมัน ทำให้ร่างบางตาโตอย่างยามะพีเดินมาหาเพื่อนซี้ของจิน
คือ...นายชื่อยูใช่มั้ยยามะพีถามเสียงใสกับเพื่อนใหม่พร้อมโปรยรอยยิ้มอันใส่ซื่อให้(มีใครอยากได้มั้ง)
คะ...ครับยูพยักหน้าให้ยามะพี....โอ้ยยยย...ใจเต้นแล้วคร้าบบบบ...นางฟ้า...นางฟ้า...ฮิ้วๆๆๆ
งั้น....ยามะพีละคำพูดไว้ทำให้ยูต้องหั้นไปมองหน้าอันสวยงามของนางฟ้า
นายจะต้องให้ซุปเปอร์แมนใส่ชุดของชั้นน่าน(เป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศไทย)...เสียงแม่มดปลาทอง(โหด)เริ่มเรียบขึ้น....ม่ายยยย....นางฟ้าของผมหายไปไหนนนนน....ม่ายยยยย....ยูทำอะไรไม่ได้นอกจากนิ่งและเงียบ...นางมารร้าย...ออกไปๆ....แง่มๆ
ว่าไงนะพีจัง...นายจะให้ไอหมูอ้วนนี่ใส่เหรอคาเมะที่ยืนเถียงฉอดๆกับจินหยุดลงในที่สุด...และเสียงเซอร์ราวหันมาถามเพื่อนซี้ตาโต
อืมยามะพียักคิ้วให้...แค่นั้น...แค่เนี้ย....โหยยยย...เมะเดือดพล่านๆ
ไม่
ไม่ทั้งสองต่างส่งเสียงคลอรัสออกมาพร้อมกัน...ทำให้สองสายตาหันกลับมาจ้องกันอีกครั้ง..(เอาให้ท้องกันไปเลยไป)
นายพูดเลียนแบบชั้นทำไมห่ะคาเมะเล่ห์ใส่จิน
ใคร...ใครพูด...นายนั่นแหละพูดคนอย่างอาคานิชิ จิน ไม่ยอมให้ใครมาด่าได้ง่ายๆหรอก...
นี่...นายยังไม่ทันที่เต่าน่อยอย่างเมะจะพูดจบก็โดนฟองอากาศอันแสนอำมะหิตลอยตัดหน้า
นี่...พวกนายจะหยุดทะเลาะกันสักทีได้มั้ย...ชั้นรำคาญฮิ้ววววว...ปลาทองเดือด(เห้ยๆ...กินเร็วๆ)ทั้งเต่าและหมูที่มองเห็นไฟอันร้อนฉ่าข้างหลังจากตัวยามะพี...โอ้ว...ช่างน่ากลัวอะไรเยี้ยงนี้
นายนั่นแหละที่ผิดคาเมะด่าจินอย่างเบาๆ...หึ้ยๆ...รอก่อนเถอะไอหมูอ้วน...ชั้นจะฆ่าแกเอง...
นายนั่นแหละที่ผิดจินด่าคาเมะด้วยสายตาอันเฉียบคม(โอ้ย...เจ็บ) ทั้งสองเพงิบพงาบใส่กันอย่างเมามัน แต่เบามากกกกกก...และทั้งสองคนก็หยุดการทำสงครามลง...แหม...จะให้ไม่หยุดได้ไงอะ...ก็ดูเจ๊ปลาทองแกดิ แหล่ตาซะขนาดนั้น.....เดี้ยวมีตายก่อนโตแน่ๆ(นี่แกยังไม่โตกันอีกเหรอ)
ตกลงนายจะเป็นแบบให้มั้ย?ยามะพีถามจินอีกครั้ง
ไม่จินพูดอย่างเด็ดขาด
แล้วนายจะเอายังไงเนี้ยร่างบางตาโตเริ่มเซ็งกับความดื้อรั้นของไออ้วนตรงหน้า...ไออ้วนเรื่องมาก...เดี้ยวตาย...เดี้ยๆ...จนกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์...เสร็จชั้นแน่...ยัยเต่าแรด
นายจะต้องให้เพื่อนนายมาขอโทษชั้นก่อนจินพูดด้วยท่าทางเชิดใส่เมะ...เสร็จชั้นแน่ๆ...555+
ไม่....ชั้นไม่ผิดนี่หน่าเมะส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว...ม่ายยยยเอาอะ...ไม่ยอมไม่ยอม
เมะ...นายจะต้องทำยามะพีพูดเสียงเย็นวาบเข้าสู่เส้นเลือดฝอยของร่างบาง
ฮึ้ย....ขอโทษคาเมะพูดปัดๆออกไป...ไรอะ...พีจังนะพีจัง...อีปลาทองบ้า
อะไรนะ...ไม่ได้ยินเลยจินไม่สนใจกับคำขอโทษของคาเมะเลยซักนิดเดียว
ขอโทษ....ขอโทษ!!!...ได้ยินมั้ยเมะตะโกนใส่ใบหน้าอันหล่อเหลาของร่างสูง...กวน(ตีน)ชั้นเหลือเกินนะไออ้วน....ฮึ้ย~
ไม่เอาดีกว่าจินยังทำท่าไม่พอใจกับสิ่งที่คาเมะได้ทำลงไป
ตกลงจะนายจะเอายังไงกันแน่ยามะพีชักรำคาญกับอาการของร่างสูงตรงหน้า...ชักฉุน(จินเป็นพริกไทยเหรอพี...พึ่งรู้นะเนี้ย)
ชั้นต้องการ....
To Be Con Pate 3
edit @ 2006/12/27 20:39:11
edit @ 2006/12/27 20:47:52
